Boeddha van de badkamer

Nederlandse versie (English version here) van een artikel geschreven door Louise Norton in 1917 over het urinoir gesigneerd R. Mutt en – naar nu bekend is – het artistieke gebaar van Elsa von Freytag-Loringhoven: Fountain. Hier vond ik het artikel. Referenties daar zijn: Buddha of the Bathroom, by Louise Norton, pdf from The Blind Man, No. 2 (1917) pp. 5-6. Reprinted by permission of the author. Ik plaats dit artikel hier om Louise Norton wat meer onder de aandacht te brengen. Ze is al te vaak genegeerd.

Ik vermoed dat apen het niet leuk vonden om hun staart te verliezen. Aangezien de staart noodzakelijk, nuttig en een sieraad was, kon de aapverbeelding zich niet uitstrekken tot een staartloos bestaan ​​(en eerlijk gezegd, zie je de biologische schoonheid van ons verlies ervan?), maar nu we eraan gewend zijn, kunnen we vrij goed zonder hen. Maar evolutie is niet aangenaam voor het apenras; ‘Er is een dood in elke verandering’ en wij apen houden niet van de dood zoals we zouden moeten. We zijn zoals die filosofen die Dante in zijn Inferno plaatste met hun hoofd op de verkeerde manier op hun schouders. We lopen vooruit en kijken achteruit, elk met meer de persoonlijkheid van zijn voorgangers dan zijn eigen. Onze ogen zijn niet de onze.

De ideeën die onze voorouders hebben samengebracht laat niemand uiteenvallen! In La Dissociation des Idees laat Remy de Gourmont, bedaard analytisch, zien hoe heilig het huwelijk van ideeën is. Ten minste één charmant ding in onze menselijke instituties is dat, hoewel een man trouwt, hij nooit alleen een echtgenoot kan zijn. Behalve dat het een geldautomaat is en de enige man met wie één vrouw kan slapen in juridische zuiverheid zonder zonde, kan hij evengoed voor een andere vrouw de verpersoonlijking van haar abstracte idee zijn. Zonde, terwijl hij voor zijn werknemers niets anders is dan hun ‘baas’, voor zijn kinderen alleen hun ‘vader’, en voor zichzelf zeker iets dat complexer is.

Maar met objecten en ideeën is het anders. Onlangs hebben we de kans gehad om hun nauwgezette monogamie te observeren.

Toen de juryleden van The Society of Independent Artists zich vastbesloten haastten om het stukje sculptuur te verwijderen dat de Fountain, ingezonden door Richard Mutt, werd genoemd, omdat het object onherroepelijk in hun atavistische geest werd geassocieerd met een bepaalde natuurlijke functie van een geheime soort.

Maar hoe aangenaam is voor elk ‘onschuldig’ oog de kuise eenvoud van lijn en kleur! Iemand zei: ‘Als een mooie Boeddha’; iemand zei: ‘Zoals de benen van de dames van Cézanne’; maar lieten zij niet, die dames, in hun lange, ronde naaktheid altijd al je gedachten dwalen naar de rustige rondingen van het decadente porselein van de loodgieters?

Hoe waardevol zou het op zijn minst als een toetssteen van Kunst kunnen zijn! Als het waar is, zoals Gertrude Stein zegt, dat schilderijen die goed zijn goed blijven, overweeg dan, alsjeblieft, aan de ene kant een kunstwerk met uitstekende referenties uit het Verleden, de Fountain, en aan de andere kant bijna elk van de meeste schilderijen die nu staan te glimmen aan de ellenlange wanden van het Grand Central Palace of ART. Begrijp je wat ik bedoel?

Net als Mr. Mutt hadden velen van ons een nogal exorbitant idee van de onafhankelijkheid van de Onafhankelijken. Het was een trieste verrassing om te horen over een Censuurcommissie die zat de broeden op de ambigue vraag: Wat is KUNST?

Aan degenen die zeggen dat het ingezonden werk van Mr. Mutt Kunst kan zijn, maar de vraag stellen of het de kunst van Mr. Mutt is aangezien een loodgieter het heeft gemaakt, antwoord ik eenvoudig dat de Fountain niet door een loodgieter is gemaakt maar door de kracht van een verbeelding; en van de verbeelding is er gezegd: ‘Alle mensen zijn erdoor geschokt en sommige zijn erdoor omvergeworpen’. Er zijn mensen uit mijn intieme kennissenkring die, terwijl ze doen alsof meegaan in de fantasierijke kracht van Mr. Mutt en zijn porselein, mij sluw hebben gewezen op een verhaal dat Montaigne in zijn Force of the Imagination van een man vertelde, wiens Latijnse naam ik absoluut niet kan onthouden, die zo de ware ‘essentie en beweging van dwaasheid’ bestudeerde dat hij zijn oorspronkelijke oordeel voor altijd ontwrichtte; hij werd door te veel wijsheid een dwaas. Het is een mooie, maar ter verdediging van Mr. Mutt moet ik er met recht op wijzen dat onze vrolijke Montaigne een praatzieke en goedgelovige oude man is, noch veilig noch wetenschappelijk, die over hetzelfde onderwerp ter illustratie serieus verhaalt over hoe door de kracht van haar verbeelding, een blanke vrouw is bevallen van een ‘black-a-moor’! Dus je ziet hoe hij goed is voor niets anders dan verhalen vertellen, M. Montaigne.

Aan de andere kant zijn er mensen die angstig vragen: ‘Is hij serieus of maakt hij een grapje?’ Misschien geldt allebei! Is dat niet mogelijk? In dit verband denk ik dat het goed zou zijn om te onthouden dat het besef van het belachelijke zowel als ‘het besef van het tragische toeneemt en afneemt met zinnelijkheid’. Het is eerder dat jij voor de keus komt te staan. En er is tegenwoordig onder ons een geest van ‘gebral’ die voortkomt uit de bittere visie van de kunstenaar van een overgeïnstitutionaliseerde wereld van stagnerende statistieken en antieke axioma’s. Met een oprechte geloofsbelijdenis van onveranderlijkheid aanbaden de Chinezen hun voorouders en waardigheid nam de plaats in van begrip; maar wij die Vooruitgang, Snelheid en Efficiëntie aanbidden, zijn als een kleine hond die zijn eigen kwispelende staart najaagt die hem verblind heeft. Onze voorouderverering is zonder genade en het is vanwege onze verwaande hypocrisie dat kunstenaars soms bedroefd zijn, en als er een schaduw van bittere spot in sommige van hen is, is het alleen daar omdat ze weten dat de vreugdevolle geest van hun werk in deze tijd een verborgen schat is.

Maar excuseer mijn lof voor, zegt Nietzsche, ‘In lof is er meer opdringerigheid dan in de schuld’; en om niet officieel oprecht of subtiel serieus te lijken, zal ik hierboven schrijven, met een perverse pen, een neutrale titel die niemand zal behagen; en net als Remy de Gourmont, die zachte cynische eind aap zonder staart, sluit ik ook af met het meest diepzinnige woord in de taal en een waarin niet kan worden gedebatteerd – een vreedzaam Misschien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s