Aflevering 355 Een bedreiging voor de patriarchale cultuur? Zeker!

‘Dankzij alle publiciteit die we kregen doordat de lokale Festival of Light (fascisten) brigade zich beklaagde bij de pornografiebrigade van Scotland Yard (ze besloten niets te doen na grondige inspectie van de tentoonstelling) kwamen grote aantallen mensen om het werk te zien, te bespreken, commentaren te schrijven in het gastenboek en zichzelf helemaal te vermaken’, schrijft Monica Sjöö in Some thoughts about our exhibition of ‘Womenpower: Women’s Art’ at the Swiss Cottage Library (zie ook afleveringen 349-354).**

Sjöö zag mensen van alle klassen, kleur en sekse in de bibliotheek komen. Niet zo vreemd, het is immers een openbare plaats is en niet alleen maar een expositieruimte.**

‘We hebben het gevoel dat we een klein beetje hebben gedaan aan het opengooien van de grote vraag wat ‘kunst’ en haar functie nu eigenlijk is, dat we een aanval hebben gepleegd op de mannelijke commerciële kunstwereld waar enorme canvassen met abstracte kunst van dealer naar dealer gaan tegen enorme bedragen en winsten en waar je bij de trendy ‘incrowd’ moet horen om überhaupt ergens te komen’, aldus Sjöö.**

De wedijver met mannelijke collega’s kost vrouwen hun menselijkheid, vindt ze. Om serieus genomen te worden moeten vrouwen moederschap en kinderen uit hun leven schrappen. Ze herinnert nog maar eens aan de man-made mythe in de samenleving dat als een vrouw eenmaal kinderen heeft, ze haar creatieve en alle andere behoeften heeft vervuld. ‘Wat ben je in godsnaam aan het doen door én moeder én kunstenaar te zijn’, zo krijgt Sjöö bijvoorbeeld te horen van een belangrijk figuur in de kunstwereld.**

Een andere versie van deze afwijzing klinkt zo: ‘het zijn wij, arme mannen, die onze behoeften moeten sublimeren in Kunst’, maar, zo hoort Sjöö ook regelmatig: er is heus geen discriminatie van vrouwen in de kunstwereld …**

‘Anyway …, vervolgt Sjöö, en schrijft over vrouwelijke naaktmodellen die als ding worden ingezet voor de mannelijke kunstenaars in opleiding: je hebt een appel, meubels, vrouwen … het is allemaal een pot nat voor deze mannen. Vrouwen dienen als (meestal naakt) ding om de mannelijke toeschouwer te plezieren.’**

‘Dus’, schrijft ze verder, ‘als wij in onze tentoonstelling schilderijen van vrouwen hebben die de rauwheid van seksualiteit en bevalling tonen – de werkelijkheid achter de passieve façade van de ‘gelukkige huisvrouw’ (heb je haar ooit ontmoet?) – en schilderijen van vrouwen die bezig zijn met hun eigen identiteit, en als mystieke hogepriesteressen, en een schilderij van god die baart (God giving birth, zie afbeelding in aflevering 346), dat wordt dat als een bedreiging gezien voor de hele patriarchale cultuur – en terecht.’**

**Uit het boek Framing Feminism, Art and the Women’s Movement 1970-85. Eds. Roszika Parker en Griselda Pollock, Pandora Press, Londen, 1987, pp.188-190

De komende tijd zal ik in de vorm van een feuilleton de lezer meenemen in mijn zoektocht. De zoektocht naar wat? Iets met kunst, performance, Abramović, feminisme, esthetica, filosofie. Dat wordt in de loop van de tijd duidelijk. Inhoudsopgave Feuilleton Abramović, met links per aflevering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s