Acquaintance principle

Foto: Susan Hol, met toestemming Haags Gemeentemuseum, in kader van artikelen over vrouwen in de kunst voor tijdschrift Lover.

Het acquaintance principle is een principe dat komt van de filosoof Richard Wollheim (1923-2003) en heeft hij beschreven in Art and its Objects, 1980, p. 233. Hij omschreef het als volgt:

… een goed verankerd principe in esthetiek […] dat erop staat dat oordelen van esthetische waarde, in tegenstelling tot morele kennisoordelen, gebaseerd moeten zijn op de ervaring uit de eerste hand van de beoordeelde objecten en niet, behalve binnen zeer enge grenzen, overdraagbaar zijn van de ene persoon op de andere.

Wollheim spreekt zich niet uit over de juistheid of onjuistheid, de wenselijkheid of onwenselijkheid, of de noodzakelijkheid van dit principe.

Well laat hij aan de hand van een aantal opmerkingen over twee begrensde onderwerpen – het voorkomen van waarde of wat een esthetische waarde heeft, en de status van waarde of hoe de esthetische waarde gerechtvaardigd is – zien wat verschillende stromingen (realisme, objectivisme, relativisme en subjectivisme ) kunnen betekenen voor esthetische waardebepaling.

Het acquaintance principle is daarbij de toetssteen en Wollheim probeert een plaats te vinden voor enerzijds de menselijke kant (psychological properties of human beings) van esthetische oordelen, en anderzijds de kenniskant ofwel de realistische waarheidswaarde van een esthetisch oordeel.

Het uitzonderlijke van het acquaintance principle is dat – in tegenstelling tot kennisclaims – de esthetische oordelen niet gebaseerd mogen zijn op getuigenis, je moet het kunstwerk of ander te beoordelen object zelf gaan bekijken.

Boeddha van de badkamer

Nederlandse versie (English version here) van een artikel geschreven door Louise Norton in 1917 over het urinoir gesigneerd R. Mutt en – naar nu bekend is – het artistieke gebaar van Elsa von Freytag-Loringhoven: Fountain. Hier vond ik het artikel. Referenties daar zijn: Buddha of the Bathroom, by Louise Norton, pdf from The Blind Man, No. 2 (1917) pp. 5-6. Reprinted by permission of the author. Ik plaats dit artikel hier om Louise Norton wat meer onder de aandacht te brengen. Ze is al te vaak genegeerd.

Ik vermoed dat apen het niet leuk vonden om hun staart te verliezen. Aangezien de staart noodzakelijk, nuttig en een sieraad was, kon de aapverbeelding zich niet uitstrekken tot een staartloos bestaan ​​(en eerlijk gezegd, zie je de biologische schoonheid van ons verlies ervan?), maar nu we eraan gewend zijn, kunnen we vrij goed zonder hen. Maar evolutie is niet aangenaam voor het apenras; ‘Er is een dood in elke verandering’ en wij apen houden niet van de dood zoals we zouden moeten. We zijn zoals die filosofen die Dante in zijn Inferno plaatste met hun hoofd op de verkeerde manier op hun schouders. We lopen vooruit en kijken achteruit, elk met meer de persoonlijkheid van zijn voorgangers dan zijn eigen. Onze ogen zijn niet de onze. Lees verder “Boeddha van de badkamer”

Buddha of the bathroom

English version (Nederlandse versie hier) of article written by Louise Norton in 1917 about the urinoir signed by R. Mutt and – as now is known – is the artistic gesture of Elsa von Freytag-Loringhoven: Fountain. Here’s where I found the article. The reference there is: Buddha of the Bathroom, by Louise Norton, pdf from The Blind Man, No. 2 (1917) pp. 5-6. Reprinted by permission of the author. I place this article here to give Louise Norton some credit. She’s been ignored a lot.

I suppose monkeys hated to lose their tail. Necessary, useful and an ornament, monkey imagination could not stretch to a tailless existence (and frankly, do you see the biological beauty of our loss of them?), yet now that we are used to it, we get on pretty well without them. But evolution is not pleasing to the monkey race; ‘there is a death in every change’ and we monkeys do not love death as we should. We are like those philosophers whom Dante placed in his Inferno with their heads set the wrong way on their shoulders. We walk forward looking backward, each with more of his predecessors personality than his own. Our eyes are not ours. Lees verder “Buddha of the bathroom”

Het kan waarschijnlijk geen hond iets schelen

Elsa von Freytag-Loringhoven, lifelong nonconformist who personified Dadaism, posing in her apartment in New York in 1915. (Photo from TIMELINE (also interesting article about Elsa) and photo reference there is: Bettmann Archive via Getty Images)

Maar ik maak me er kwaad over!

Wat, wat, wat, waarover dan?

Nou, een poosje terug schafte ik SeeAllThis aan, een kunstmagazine met aandacht voor 99 geniale vrouwen in de kunst. Een special, speciaal gemaakt voor het zomernummer (#10, 2018), als ‘een opmaat naar het 100-jarig vrouwenkiesrecht in 2019’, zo schrijft founding editorNicole Ex in haar editorial.

Ja, en, mooi toch?

Zeker! Echt een magazine dat ik natuurlijk móest hebben, want wauw, zomaar 99 geniale vrouwen op een presenteerblaadje in één magazine.

Jaja, we weten het, jij en je vergeten kunstenaars (v). Filosofische speurneus.

Maar het is toch ook bizar dat je je helemaal gek moet graven om kunstwerken Lees verder “Het kan waarschijnlijk geen hond iets schelen”

Een foto is/of het echte werk?

Robert Smithson: Spiral Jetty; 1970. Basaltblokken, klaksteen, aarde, zoutkristallen, rood plankton. 460 m lang en 4,5 m breed. Great Salt Lake, Utha. Fotograaf: Gianfranco Gorgoni.

Enige tijd geleden schreef ik het artikel De (on)zichtbaarheid van een werk. Het is een bewerking van een filosofisch paper over Land Art dat ik schreef tijdens mijn studie. Het is een doorwrocht ding, dus als je het wilt lezen moet je even voor gaan zitten.

Daarnet vond ik in mijn mail een aankondiging voor een fototentoonstelling van de fotograaf Gianfranco Gorgoni. Deze man maakte onder andere foto’s van Spiral Jetty, het kunstwerk dat onderwerp is van mijn artikel. Het grappige is dat deze fotograaf nu naam heeft gemaakt door foto’s te maken van Land Art, dus van kunstwerken die allang weer in moeder aarde zijn verdwenen.

Dat roept bij mij allerlei vragen op, zoals: Is de fotograaf nu een kunstenaar Lees verder “Een foto is/of het echte werk?”

Belangeloosheid

Hoe moet je nou een kunstwerk, een object waarderen?

Volgens de filosoof Immanuel Kant (1724-1804) speelt belangeloosheid daarbij een belangrijke rol. Hij schreef ooit: Das Wohlgefallen, welches das Geschmacksurteil bestimmt, ist ohne alles Interesse. Dit betekent zoiets als: Het genoegen, dat het smaakoordeel bepaalt, is zonder enig belang. In deze zin van Kant spelen drie dingen een rol: genoegen (Wohlgefallen), smaakoordeel (Geschmacksurteil) en belang (Interesse).

Belang hangt volgens Kant samen met het aangename en het goede. Het aangename is iets dat voldoening geeft, het vervult direct een begeerte. Je hebt Lees verder “Belangeloosheid”

Groene banaan versus I’m a lady

In de Volkskrant van 4 januari 2014 vond ik het bijgaande bericht: ‘Een groene banaan bij u aan de muur?’ In eerste instantie dacht ik: grapje. Maar al snel las ik dat de zogenaamde groene banaan door ‘Het Amsterdamse kunstenaarsduo Lernert & Sander’ is gemaakt. Het duo ‘fotografeerde in opdracht van de fotobijlage van de Volkskrant een onvolwassen banaan’, noteert de krant bij de foto. Om het nog extra spannend te maken voegt zij toe: ‘Onrijp als de Lees verder “Groene banaan versus I’m a lady”